Το περπάτημα είναι η μητέρα της μετανάστευσης.
O άνθρωπος πριν ακόμα αρχίσει να συνδυάζει τη δράση του με τις λέξειs, ξεκινά με τα πόδια.
To Περπάτημα μας θυμίζει αυτό που μας έδωσε τους πολιτισμoύs μας.
Στην προσπάθεια του περπάτημα διαφεύγεις την ίδια την ιδέα της ταυτότητας, ο πειρασμός να είσαι κάποιος, να έχει ένα όνομα και μια ιστορία.

Η περιπατητική προσπάθεια είναι συχνά μια ευλογία παρά μια ταλαιπωρία, όμως για κάποιους ο περιπατητής είναι ένας εθελοντής μάρτυρας!
Η αναζήτηση μιας ανέφικτης απόλαυσηs και μιας απίθανηs αρμονίαs παρακινούν τον περιπατητή - προσκυνητή. Απλό και σύνθετo ταυτόχρονα, το περπάτημα πιστοποιεί ότι η ζωή ξεκινά κατά κάποιο τρόπο ως ανθρώπινη περιπέτεια, γύρω στην ηλικία του ενός έτους.
Το περπάτημα είναι μια διαδικασία και ένα πρόσχημα για ένδοσκοπηση. Απο τα πρώτα βήματα στο σπίτι μέχρι τις αποστολές στα Ιμαλάια υπάρχει ένα μεγάλο βήμα που σου επιτρέπει να διασχίσεις τα όρια της ζωής.

Μοναχική μορφή αντίστασης όχι χωρίς νοσταλγία, το περπάτημα είναι πάντα ένα βήμα προς τον "άλλο". Μια συνάντηση που απαιτεί προσπάθεια απά τον εαυτό μας . Είναι μια θεραπεία, τόσο σωματική όσο και ψυχολογική. Οι ονειροπολήσεις του Rousseau, του Rimbaud και στη συνέχεια των Stevenson, Thoreau, Benjamin, Walser, Sebald και τοσων άλλων μας ενθαρρύνουν, στην ανάγνωση τους, να βάλουμε τα παπούτσια μας και να περπατήσουμε. Για την χαρά μας και την υγεία μας, το περπάτημα είναι μια μορφή αψήφησης της ταχύτητας και του θορύβου, αυξάνει την περιέργεια, ενθαρρύνει την ταπεινότητα, προκαλεί τον διαλογισμό. Καλεί την περισυλλογή, το να είσαι σιωπηλός για να ακούσειs καλύτερα.

Το περπάτημα μπορεί να μετατραπεί σε ένα προοίμιο για την εκμάθηση τηs ελευθερίαs και να καθιερωθεί ως το πρώτο βήμα σε μια πράξη αντίστασης.


Walking is the mother of all migrations.
Man before even beginning to combine action to word, starts on his feet.
Walking reminds us of what gave us our civilisations
In the effort of walking one escapes the very idea of identity, the temptation to be someone, to have a name and a history.

The quest for an unattainable pleasure and an impossible harmony motivates the walker - pilgrim. Simple and complex simultaneously, walking certifies that life begins somehow as a human adventure, around the age of one.
Walking is a process and a pretext for introspection. Between first steps at home and missions on the Himalayas there is a major one step that allows you to cross the boundaries of life.

Lonely form of resistance, not without nostalgia, walking is always a step towards the "other". It’s an encounter that requires an effort from us. It’s a therapy, both physical and psychological. The reveries of Rousseau, of Rimbaud and then of Stevenson, Thoreau, Benjamin, Walser, Sebald and so many others encourage us, when reading them, to put on our shoes and walk. To our joy and our health, walking is a form of defiance of speed and noise, increases curiosity, encourage humility, causing meditation. It invites us to contemplation, be silent and listen better.

Walking can turn into a prelude to learning about freedom and establish itself as one first step in an act of resistance.